Стихотворения Тицианы Сера Роско (на албанском языке)

Оригинал материала находится по адресу:
andimecaj.webs.com/poezishqipe.htm

SHUMEZIM

 

Në shumëzimin e errësirës

ia hiqja Glukozën rrënjës së gjuhës.

Qeli pas qelie

Zoti s’dukej gjëkund.

Rrëfej që s’jam e dehur.

Doja të rrija me Himenin*,

i fortë si një organ mashkullor,

një zambak i metaltë

mes lastarësh organikë.

Kur hyja në gojën tënde

t’i tërhiqja fort litarët e gogësimave.

Por uritë e ndritshme

nuk e shuanin epshin.

Kujdesesha për ty, gjithmonë,

si asnjë më parë.

Për ty që më hipje përsipër

dhe nuk dije se në ç’lutje hyje.

 

*cipa e virgjërisë

 

HESHTJE

 

Pij në buzë të karriges, pa tavolinë,

një çaj të mrekullueshëm.

Pas pak edhe kjo karrike

do të rrëzohet.

Ndoshta duhej qëndruar kështu,

pa gjë, për të mbështetur gjunjtë,

për të rimësuar një pozicion.

 

Gjithmonë kam patur frikë

nga një tërheqje muskuli.

Jam rreth tridhjetë vjeçe,

me dy fëmijë dhe një martesë të prishur.

Dhe me shtëpi të ndërruar çdo katër vjet.

 

Të mbash të gjitha copëzimet e tua të bashkuara

dhe të mos tregosh dhimbje, kjo të qetëson.

 

Në heshtje bie shi.

 

Mungojnë tingujt ku të mund

të mbështetësh një fjalë të vetme.

 

E ZEZE

 

Nga mungesa e shenjave

dielli nuk ka shkatërruar ende gjithçka.

Janë në ngritje disa zona të errësirës,

disa zona të ndryshme lastarësh të Fjalës.

 

Nuk e sheh sesi e korri Kopshtin

vetëm me një teh të mprehur?

 

Nesër do të korr grurin me kokrrat e zeza

që haja në errësirë.

Do ta korr sikur të ishin petale që shkrijnë në gojë.

Me një kimono prej metali të butë

do ta pres më mirë se një vrasës.

 

Jo Lulen s’e ha tani

 

Për t’u lutur, andej nga jam, nuk mjafton dielli.

Duhej të ngjiteshim.

Të bëheshim të saktë në dhimbje.

Duhej të çelte lulja natën,

ajo që lulëzoi për mua.

 

Nga mungesa e shenjave

mbi portë,

manjola përflakej.

 

I HIQNI

 

Më hiqni shtrëngimet

më hiqni hirin e nxehtë të ritualit.

Më hiqni gjakun e tepërt,

këtë lakuriqësi që nuk është kurrë e mjaftueshme.

Më hiqni foshnjat e mia të paushqyera nga shtrati i atij,

që rriten si një alkimi shifrash të humbura.

Ma hiqni bunkerin nga kafka e Himenit.

Më hiqni litarin që tërheq vizione si rrathë poshtë syve

dhe dashurinë, fryrë më shumë se besoja,

që më ka cfilitur më shumë se çmendoja.

Ma hiqni këtë mermer të përlyer vënë përballë meje,

ma hiqni këtë fillim kujtimi

që ndyrësirat e copëtojnë pa pushim.

Ma hiqni këtë të djeshme

që më jep mundësinë

të gënjej gjithnjë.

 

-asnjë yll s’i nevojitet jetës sime?-

 

Deri në fund,

deri në fund

më mbro nga dielli.

 

TE FTOHTIT

 

Para pak ditësh

kisha braktisur përtesën.

Si e treta dhuratë e largësisë

kisha filluar të shkruaja me të majtën,

duke ia edukuar gabimin praktik të perfeksionit

saktësisë së matjes.

Ka gjëra më të vështira se

ripërsëritja e shenjave jo të njëllojta,

por ajo që më interesonte

ishte kthjelltësia e vrasësit. Të Ftohtit

ishte pa imagjinatë atë mëngjes.

Kisha, më pas, gjithë ditën të lirë,

-edhe ti shëtite atje-

ku nuk hyri ajo dritë e gënjeshtërt që

plagosi dritën.

 

Do të ta them sa për informacion,

nëse të shtrëngoj në stacionin e ndalesës së natës,

koha e trupave të mi,

ka një gradë të ndryshme ekuatoriale

nga temperatura kur punoj e ndihem mirë.

Por frika që mbyllet në bardhësinë ekstreme të gojës

ua nxin substancën e qartë trupave.

 

Dhe nuk kupton – nuk kupton më-

 

që vërtetë, të tjerëve

nuk u është bërë e njohur

se cilët jemi.

 

Përgatiti dhe shqipëroi Hiqmet Meçaj