Оригинал материала находится по адресу:
andimecaj.webs.com/poezishqipe.htm
NË ERË Asgjë s’kujtoj nga peizazhet e para njëmijë viteve, kur isha pluhur As se si u gjenda në largësitë astronomike të relievit të përthyer të trupit të babait E me sa mund më mblodhi pikë-pikë me rrëmbat e gjakut kur mendoi të ndërtonte mbi shpatulla çerdhen e zogjve të vet As se si u bëra zemra e Big Bengut që i plasi nënës në zgavrën e barkut Me xixëllonja e aroma jargavani parfumon në kujtesë koha kur rritesha si flutur, duke djegur flatrat ditë e duke i endur natën më të bukur Herë flakë e zjarr, herë borë e akull Herë e vdekur shkoj në funeralin tim Rimishërohem në stacione dashurish Në vragë dyshimesh udhëtoj »Kush jam, ku shkoj?» Si unazë Saturni më rrethon një magjepsje mashkullore Si zë përherë në erë Dhe ndihem femër Frut ekzotik, me aromë dhe shije njeriu të mirë Përshpirtje me gjethe Të dashurit tanë të vdekur janë këtu Ati im, Njeriu yt, dhe nëna ime gjithashtu Kujtoj një vjeshtë teksa mundohej Një pirg me gjethe ti bënte zap me fshesë të bredhtë Ato si gjuhëza flakësh e qerthullonin, i masnin shtatin Ajo dihaste ,bënte pirueta si balerinë Era i rrëmbente frymën e zëshme dhe lahurinë Ja, tek e shoh Statujë të ajërt në shtjella gjethesh Zëri i saj janë këto tinguj e ngjyra vjeshte Të dashurit tanë të vdekur janë këtu Dhe nëna ime gjithashtu Se është kjo vjeshtë Dhe kjo vjeshtë Është gjithësia e paskaj Sepse jam unë Shigjetë e flakur e harkut të saj. MUNDEM Nën këtë qiell plot yje të shndritshëm Plot frymë shpirtrash që vibrojnë S’jam thjesht soditës Në universin e pa fund jam grimcë e gjallë Jap sa mundem Marr sa më duhet Me fjalën e artë Ndjenjën e zjarrtë Një gur që vegjeton në anën tjetër të horizontit Mundem ta zgjoj Ta shndërroj në trup elektik Në Diell të vogël VETËM NJË HERË NË TERRITORIN E TË MARRËVE Do kridhem në vezullimet e pijes fisnike Në fund të gotës të gjej guximin Të dal nga rreshti Ku të gjithë hedhim hapin uniform Dhe do kaloj në territorin e të marrëve Ku rend e rregulla janë analfabetë Ku gëzimi shpërthen si verë e vjetër Në eliksirin e pijes së fisshme Do zbuloj Ishullin e Pashkëve Ku ora e busulla çmenden Në ma mohofshin vendin në rresht Mes vezullimeve le të vdes Si peshk i lumtur në korale Se rron kush rron Sikur dhe vetëm për një ditë në territorin e të gjallëve UNË VETJA TJETËR Ajo është lënda unë brenda saj Herë e mbështjell si një mantel Herë qëndroj heshtur përmbi të Dhe e kundroj Se si firon, numëron eshtrat dhe i rendit Dhe formëson sërish strukturën S’ka faj Udha e Sizifit pluhur e gurë Pas çdo fitoreje një tjetër kurth Shkrihem me të, e puth e qaj E fajësoj dhe e mallkoj E lë mbi shtrat dhe ku më thërret muza iki larg Dhe kthehem prapë Unë fluidja Unë e magjishmja E perëndishmja KAQ PAK TIRANË Në rrugë e sheshe, kafe e pub-e, periferi e ministri Si duhmë province nëpër urbanë Të ngulen në brinjë, si rërë në retinë Minifundi-xhubleta, plisi-kasketa, fisi -murrizi S’e gjen pak Tiranë prej dheu të butë Në Tiranë kanë zbritur malet me gjithçka Me doket e risitë Me kafen nën gju, fishekun në pajë Me burra e gra, fëmijë e pleq, engjëj e dreq Pak Tiranë fjalëurtë s’e gjen Në të gjitha dialektet flet Huri e guri, grushti e pushti, leku e gjerdeku Gjuha zyrtare e mir(keq)kuptimit Me kanun është zgjedhur gjuha e ma[ha]leve Klithma fasadash të qelqta, billborde, gazeta Antena flugerë në erë Të ngulen si spica në shqisa NË UDHËTIM S’jam si dje planet i ngrirë trukuar bukur e mirë me ngjyra e gjeste blerë lirë në shitoret e etikës Hedh hapat mbi gjethe të rëna pa dhimbje se ato vdiqën Dhe ato vetë flakërijnë nëpër erë e heshtin pellgjeve sikur e dinë se në mos zogj do bëhen ujë dhe pranverën a ardhshme përmes trupit të pemëve sërish do bëhen gjethe e do mbushin ajrin me pëshpërima të klorofilta S’jam si dje sot udhëtoj si këngë, si lumë,si gurgullimë Shkaku? Dy sy qiellorë brenda meje Përgatiti Andi Meçaj
